Nog een paar maanden en dan staat het vernieuwde ’t Dijkhuis er in hartje Bathmen. In het hart van het dorp met een open verbinding naar De Bathmense Brink. ’t Dijkhuis is een dorp in een dorp. Maar dat is slechts een deel van het verhaal. Eigenlijk is Bathmen een soort Salland United in het klein. Een dorp waar zorg een geïntegreerd onderdeel is van de maatschappij. Een dorp waarin mensen samen zorg bieden. ‘Ik geloof in de kracht van de wijken en buurten’, schetst directeur Jackie van Beek van ’t Dijkhuis haar toekomstbeeld.
Gevleugelde uitspraak: als ’t in Bathmen niet kan, kan het nergens. ’t Dijkhuis, met een bevlogen directeur-bestuurder, is er een goed bewijs van. In 2018 begon ’t Dijkhuis met plannen voor een grote verbouwing. Sindsdien gebeurde nogal wat… Corona sloeg hard toe in ’t Dijkhuis, prijzen voor bouwproducten knalden de lucht in, een oorlog in Oekraïne… Maar als ’t in Bathmen kan….. Medio 2024 lopen we door een zorgcentrum in transitie. De verbouwing is ver gevorderd. Eind dit jaar moet het klaar zijn. Jackie van Beek: ‘Wat we gedaan hebben, is de oudbouw zo verbouwen dat het geschikt is voor (74) “bewoners met een intensievere en complexe zorgvraag”. Indicatie VV5 en hoger. Daarnaast hebben we 64 aanleunwoningen waar mensen zorg met een Volledig Pakket Thuis of Wijkverpleging kunnen krijgen.’
Restaurant eye-catcher
Een van de eye-cathers van het nieuwe ’t Dijkhuis, wordt het nieuwe restaurant. Jackie: ‘Wat we hebben gezegd, is: we willen dat bewoners hier onderdeel zijn van de Bathmense gemeenschap en niet ergens achteraf wonen. Daarom hebben we ingang van het restaurant zo gepositioneerd, dat het uitkijkt op De Brink. Zo zijn wij, en dus ook de bewoners, letterlijk onderdeel van de maatschappij. Iedereen kan hier binnenlopen. Voor koffie, een hapje, maar er ook naar de kapper. De etage voor mensen met dementie is open, maar we hebben het wel zo ingericht dat als bewoners naar buiten zouden gaan, we ze eerst nog in het restaurant zien. Een vorm van sociale controle. En de Bathmense Brink wordt zo ingericht dat het “bewoners-vriendelijk” is. ’t Dijkhuis is zo een dorp midden in het dorp geworden.’ Tijdens de verbouwing (om zo tijdelijke huisvesting te realiseren) delen bewoners een aanleunwoning. Iedere bewoner heeft daarin een eigen kamer. Van Beek: ‘Dat is nogal wat. Ben je negentig en moet je opeens met een nieuwe persoon samenwonen. Dat hebben we vooraf allemaal goed doorgenomen (met familie, met bewoners, kijken wie past bij wie) en het gaat gelukkig heel goed. Bewoners vinden het oprecht gezellig met elkaar.’
Spilfunctie
De tuin rondom ’t Dijkhuis wordt zo ingericht dat het een verblijftuin voor heel Bathmen wordt en niet alleen voor de zorgorganisatie. In totaal biedt ’t Dijkhuis straks onderkomen aan zo’n 150 burgers uit Bathmen en daarbuiten. ‘We zouden er nog wel 430 kwijt kunnen’, vertelt Jackie. Er is een grote vraag naar aanleunwoningen.’ Staat het water Bathmen en ’t Dijkhuis aan de lippen? ‘Zo voel ik dat niet’, vertelt Jackie. ‘Maar we hebben wel een grote opdracht en niet veel tijd. We zijn bijvoorbeeld met de woningbouwcoöperaties in gesprek om te kijken hoe we extra capaciteit kunnen realiseren.’ Dat Jackie van Beek positief blijft, heeft te maken met dat ze breder kijkt dan alleen naar ’t Dijkhuis. Ze kijkt naar Bathmen als één grote eco-(zorg)systeem, waarin ’t Dijkhuis een spilfunctie heeft. Eigenlijk is het een Salland United in het klein waarin iedereen samen meedoet. Jackie van Beek: ‘Mooi voorbeeld. We hebben hier een hele actieve groep jongeren verenigd in de jonge plattelandsvereniging. Die doen mee in het bieden van zorg aan dorpsbewoners. Omdat wij niet iedereen een woononderkomen kunnen bieden, zitten wij op het spoor om mensen zo lang mogelijk thuis te laten wonen. Dat kan met hulp van de buurt. Ik geloof in de kracht van wijken. We hebben een dorpsondersteuner in de persoon van Geke Veldwachter. Die kijkt als een spin in het web wat mensen nodig hebben om thuis te kunnen blijven wonen en mogelijk hulp nodig hebben. We zetten daarbij als dorp in op een combinatie van formele en informele zorg. Zorg in ’t Dijkhuis als het moet, met vrijwilligers en mensen in de buurt die een oogje in het zeil houden als het kan.’ Mensen kunnen meer dan ze denken. Met technologie kunnen we mensen op afstand volgen. Maar dat mag volgens Jackie van Beek niet ten koste gaan van de menselijke maat. ‘Een dag heeft 24 uur en dat is lang als er niet iemand even langs komt. Techniek mag geen afgeleide oplossing zijn. Eenzaamheid is een groot vraagstuk. Wat voor nu is bewustwording belangrijk. Ons met z’n allen realiseren wat er op ons af komt. We moeten niet te laat beginnen met nadenken. We zijn aan het schaken op veel borden tegelijk.’
Eco-systeem
Een initiatief als Salland United is voor Jackie van Beek cruciaal. ‘Dit vraagstuk van (ouderen)zorg kunnen we niet alleen oplossen. We hebben elkaar als zorgverleners nodig. Mensen aarden het beste in een eigen sociaal systeem en dus moeten we kijken hoe we samen aan die vraag kunnen voldoen. Het is een grote opdracht waarbij we elkaar keihard nodig hebben.’ Medio 2025 hoopt Jackie van Beek dat er een lijn van informele en formele zorg staat in Bathmen. Eén waar noaberschap floreert en waar formele zorg er is als mensen echt niet zelfstandig kunnen wonen. Eén groot eco-(zorg)systeem. Van Beek: ’Bathmen is een bijzonder dorp. Maar ik zie dat het elders ook kan. Humanitas doet het op een eigen manier in Deventer en ZGR in Raalte, maar met evenveel passie en visie. Eco-(zorg)systemen kun je overal bouwen, maar in Bathmen zijn we al best ver gevorderd.’ Variatie op een gevleugelde uitspraak: Als het in Bathmen kan, kan het overal….
Bestuurder van ’t Dijkhuis in Bathmen